انواع سبک ها در آکواریوم های گیاهی

چشم اندازهای بی نظیر آکواریوم های گیاهی آب شیرین موجب رونق این آکواریوم ها در سالیان اخیر بین عموم مردم شده و این اقبال رو به رشد جهانی موجب شده که بسیار از طرف داران آکواریوم های ریف (آب شور تپه مرجانی) نیز بدین سمت سوق پیدا کنند.

افزایش محبوبیت باغ های آبی یا همان آکواریوم های گیاهی به سبب تنوع بسیار زیاد این نوع از آکواریوم های آب شیرین است. علاوه بر این پیشرفت چشمگیری در درک ما از الزامات گیاهان آبزی رخ داده و تنوع گسترده ای از محصولات جدید برای پاسخ دهی به این الزامات و نیازها توسعه یافته و رونمایی شده است. به اشتراک گذاری اطلاعات بر روی اینترنت مطلب جدیدی نیست، اما تبادل ایده ها و تکنیک های جدید به طور فزاینده ای (فارغ از دوری فواصل و پیچیدگی های زبانی) در حال افزایش است. پانزده سال پیش تنها یک روش برای راه اندازی تانک گیاهی وجود داشت، اما امروزه امکان رشد تانک های گیاهی با روش های مختلف وجود دارد. تنها برای بستر با توجه به طرح خود می توانید از شن و ماسه، خاک رس، ماسه و یا بسترهای معدنی تجاری استفاده کنید. برای انتخاب فیلتر و به همین نسبت برای سیستم نور انتخاب های بیشماری وجود دارد و حتی برای تزریق دی اکسید کربن در تانک نیز می توانید بین انواع دیفیوزرهای سرامیکی، راکتورهای داخلی و خارجی و یا حتی تزریق مستقیم ونتوری گاز دی اکسید کربن به تانک دست به انتخاب بزنید. به همین ترتیب انواع گیاهان استفاده شده در آکواریوم تا حد زیادی نوع تجهیزات مورد نیاز را به شما دیکته می نماید. در ادامه به بررسی انواع سبک هایی که امروزه در آکواریوم های گیاهی متداول است و ملزومات هر سبک می پردازیم. تیم سرزمین سبز امیدوار است که مطالب مطرح شده بتواند به شما در راه اندازی اکوسیستم آبی مد نظرتان کمک نماید.

 


سبک ایگوامی:

سبک ایگوامی برگفته از چیدمان سازه های سنگی خیره کننده، سادگی و در عین حال ظرافت و نهایتاً پایبندی به ایجاد یک منظره طبیعی است. از سنگ ها به عنوان المان های زیبایی شناسی اصلی و از گیاهان به شکل محدود در این سبک استفاده می شود. سبک ایگوامی در عین سادگی مناظر جزء طرح های بسیار دشوار برای طراحان است. سبک ایگوامی در واقع زیر مجموعه چشم اندازهای طبیعت ژاپن است که نیاز به تجربه قابل توجه برای راه اندازی و نگهداری دارد. به صورت کلی سبک ایگوامی چارچوبی است که در آن نیاز به برقراری تعادل بین فضای باز، هارداسکیپ و مقیاس بین هر وجه دارد.

اجزاء اصلی سبک ایگوامی: ایگوامی در زبان ژاپنی به معنای سازه سنگی است که به نوبه خود اشاره به ویژگی های طرح بر پایه معماری، آرایش و جانمایی سنگ ها دارد. اساساً سنگ ها در سبک ایگوامی به عنوان ساختار کلی طرح عمل می نمایند. به صورت سنتی در مناظر ایگوامی 3 سنگ بکار برده می شود، هرچند طراحان آزادی خلق طرح بر اساس اولویت خود را دارند.

اعداد کلیدی فرد: در سبک ایگوامی مهم ترین الزام استفاده از اعداد فرد در تعداد سنگ ها است، زیرا این امر مانع از غیر طبیعی جلوه دادن چشم انداز زیرآبی شما می شود. ایجاد تقارن و توازن در چیدمان طبیعی مرسوم نیست و معمولاً دلالت بر دخالت انسان در طرح دارد. استفاده از اعداد فرد در تعداد سنگ ها باعث می شود ذهن انسان را از تقسیم کردن طرح و یافتن تقارن منحرف می سازد. به جزء معماری سنگ ها در سبک ایگوامی نیز از ماهیان و گیاهان نیز می توان استفاده نمود. فقط در این خصوص باید هوشیاری به خرج داد تا استفاده از این عناصر کمکی (حداقل ممکن) با حفظ تعادل منجر به تسریع در انتقال حس سادگی و آرامش به مخاطب گردد.

 

 

 

 

چارچوب و اصول طراحی: در سبک ایگوامی هر سنگ در طرح اولیه نام مشخصی دارد و نقش معینی را در کلیت منظره چشم انداز شما بازی می کند. در حالی که طراح قادر به استفاده از توالی متعددی از اعداد فرد برای سنگ ها هست، ولی نقش هر سنگ باید مشابه موارد زیر باشد

اویاشی (OYAISHI): به طور معمول بزرگ ترین و یا زیباترین قطعه سنگ در طرح است. اویاشی همیشه به عنوان مرکز ثقل چشم انداز طبیعت زیرآبی شما بکار گرفته می شود. قطعه اویاشی به عنوان نقطه کانونی اصلی طرح معمولاً به شکل زاویه دار نسبت به سطح آب قرار می گیرد تا بتواند سنگ رودخانه ای را به شکل طبیعی برایتان شبیه سازی نماید.

فوکوشی (FUKUISHI): فوکوشی دومین سنگ بزرگ در طرح منظره ایگوامی است و باید از لحاظ رنگ، شیب و درجه تیره و روشن بودن مشابه اویاشی باشد. به شکل سنتی معمولاً فوکوشی در سمت چپ و یا راست اویاشی قرار می گیرد. فوکوشی باید به عنوان قطعه متعادل کننده اویاشی عمل نماید.

سویشی (SOEISHI): سویشی سومین سنگ بزرگ مجموعه است که هدف اصلی آن برجسته نمودن زیبایی سنگ های اصلی با قرارگیری در نقطه مقابل و به شکل قرینه آنها است.

سوتشی (SUTEISHI): گیاهان زنده یا دیگر گیاهان (خزه) معمولاً کوچکترین سنگ ها را در آکواریوم می پوشانند، لذا سوتشی را می توان به عنوان سنگ فداشونده هم نام گذاری نمود. اگرچه سوتشی به تنهایی به عنوان نقطه کانونی در آکواریوم در نظر گرفته نمی شود، ولی همچنان نقش کلیدی در برقراری تعادل باقی طرح دارد.

 

 

 

 

گیاهان و ماهیان پیشنهادی: به سبب تلاش برای حفظ تعادلی در خصوص سادگی متناسب با ساختار سنگ گیاهان در سبک ایگوامی محدود هستند. به هر حال توصیه تیم سرزمین سبز استفاده از گیاهان کفپوش همراه با مناطق آزاد (بدون کاشت گیاه) است. چمن گلاسو، چمن مویی (الوکاریس) و چمن کوبایی (همیانتوس) پر استفاده ترین و شناخته شده ترین انتخاب های طراحان هستند. ماهی نیز باید مضمونی مینمالیستی و هماهنگ با سایر طرح را برای بیننده به تصویر بکشد. اضافه نمودن ماهی در این سبک باید آرامش و حس زندگی را برای منظره آکواریوم شما به ارمغان بیاورد. ماهیان گونه های مانند رازبورا دلقک، تترا کاردینال و رامی نویز متداول ترین ماهیان استفاده شده در این سبک هستند. از بکارگیری ماهیان فردگرا (به خصوص آنهایی که در سطوح پایین آکواریوم شنا می کنند) که منجر به ایجاد حس عدم تعادل در چشم نوازی منظره آکواریوم سبک ایگوامی می شوند، پرهیز نمایید.

 

 

 

 

چالش های سبک ایگوامی: سبک ایگوامی در مقایسه با دیگر سبک های محبوب به سرعت به اتمام می رسد ولی نگهداری آن تا حدودی سخت است. به عنوان مثال محدودیت انتخاب گیاه در این سبک حفظ فرایند رشد پایدار گیاه را دشوار می سازد. گیاهانی که در سبک ایگوامی بکار گرفته می شوند به دلیل ذات ریشه دار این نوع گیاهان (چمن کفپوش) در اکثر اوقات نیاز به بسترسازی عالی (مملو از مواد مغذی جهت تغذیه مناسب ریشه گیاه) دارند و انتخاب فیلتر را برای طراح دشوار می سازد. علاوه بر این منظره خلق شده در سبک ایگوامی در طول زمان کشت گیاهان مستعد جلبک زدگی است.

جمع بندی: سبک ایگوامی عمدتاً به عنوان یکی از محبوب ترین سبک های آکواریوم های آب شیرین شناخته می شود و زیبایی و ظرافت را به شکل کاملاً هنرمندانه در اکوسیستم زیرآبی شما به ارمغان می آورد. علاوه بر این طراحی مینمالی در این سبک موانع کمتری را در شروع به کار برای تان ایجاد می نماید؛ در نتیجه یک طراح قادر خواهد بود بسیار سریع تر از سبک های دیگر که نیاز به تامین منابع بیشتری دارد، کار خود را آغاز نماید. همچنین سبک ایگوامی نسبت به دیگر سبک های محبوب صریح و متنوع است و به طراح فرصت خوبی می دهد تا سبک جدیدی را نسبت به سبک های هلندی و جنگلی امتحان نماید. سبک ایگوامی با تاکید بر اصل حفظ سادگی که نشات گرفته از روح حاکم در فرهنگ ژاپنی است (که البته دستیابی به آن در خلق یک اکوسیستم زیرآبی به سادگی میسر نیست) بسیار چشم نواز است و پاداش آن به ارمغان آوردن آرامش به خانه شما است.

 


سبک جنگلی:

سبک جنگلی در واقع از تلفیق سبک های هلندی و طبیعی شکل گرفته است. ویژگی های از قبیل تراکم گیاهی بالا و دارا بودن تنها یک نقطه کانونی از مشخصه های بارز این سبک است. اصولاً هدف از خلق مناظر سبک جنگلی ترسیم نمودن یک اکوسیستم بی حد و حصر، نامتعارف و رام نشدنی است. بر خلاف دیگر سبک ها، طراحان سبک جنگلی نگاه کلی به طبیعت دارند، که در تضاد با تنظیمات سازمان یافته تر و فرموله شده سبک هلندی است. به اثبات رسیده که سبک جنگلی برای طراحان کم تجربه به دلیل تنوع و شرایط نگهداری چالش برانگیز خواهد بود ولی اگر بتوانید این سبک را به درستی پیاده سازی نمایید منظره جنگلی زیرآبی شما به یک اندازه زیبا و منحصر به فرد خواهد بود.

 

 

 

 

اجزاء اصلی سبک جنگلی: سبک جنگلی به واسطه ظاهر یاغی و رام نشدنی اش تعریف می گردد. معمولاً این اتمسفر توسط تراکم و تنوع بالای گونه های گیاهی ساخته می شود. علاوه بر این گیاهان برگ پهن مختص به سبک جنگلی و وجه تمایز این سبک است. سازماندهی کلی تانک از جهت اینکه منظره خلق شده طبیعی به نظر برسد، برای طراح از اهمیت بالایی برخوردار نیست؛ در نتیجه وجود کمی فضای باز در طرح و اضافه نمودن مقداری از عناصر هارداسکیپ (اکثراً ریشه و تنه چوب) را می توان به عنوان تعریف این سبک در نظر گرفت.

 

 

 

 

چارچوب و اصول طراحی: اکثر طراحان در ایجاد سبک جنگلی با موضوع مشابه ای مواجه می شوند. ایجاد یک منظره دل پذیر و زیبا با تاکید بر این نکته که طرح باید موضوعی بی قاعده و طبیعی را به ذهن متبادر سازد، دشوار است. در نتیجه، یکی از جذابیت های بزرگ سبک جنگلی، آزادی انتخاب در هنگام ایجاد چشم انداز آبی است. مبحث اصلی حفظ بی قاعده گی محیط طبیعی توسط طراح در هنگام راه اندازی، گیاه کاری و پرورش گیاهان است. یکارگیری تنوع و تراکم گیاهی طراح را وادار می سازد تا از بسترهای تیره رنگ استفاده نماید تا بتواند سطوحی ایجاد نمایید که گیاهان بر روی آن رشد کنند. در این سبک باید به ارتفاع و نحوه چیدمان گیاهان توجه ویژه ای داشت تا هم بتوان تفاوت بین هر گونه گیاهی را نمایش داد و هم حالت طبیعی محیط را حفظ نمود.

 

 

 

 

گیاهان و ماهیان پیشنهادی: در زمینه انواع گیاهان مورد استفاده در آکواریوم سبک جنگلی، عوامل اصلی در نظر گرفتن نور و فضا است. زمانی که شما گیاهان را در آکواریوم پرورش می دهید، به طور طبیعی گیاهان برای دستیابی به نور بیشتر بر روی یکدیگر سایه می اندازند، لذا احتمال دارد از همسایگان خود پیشی بگیرند و طرح شما را بهم بریزند. این دلیلی است که حتماً از بهترین سیستم های نورپردازی مختص آکواریوم استفاده نمایید تا نور کافی برای تمام گیاهان تامین شود. در زیر چند گونه از گیاهان است که برای استفاده در آکواریوم های سبک جنگلی توصیه می شود را نام می بریم:

·         بوسفلاندرا

·         میکروسرم پتروپوس

·         بولبتیس

·         والاس نریا

·         کرینیوم

·         آپنگتون

·         پيناتيفيدا

·         آنوبیاس بارتری- بارتری

·         ساژیتریا

 

 

 

 

به شکل مشابه اضافه کردن ماهی نیز باید برای ایجاد یک اکوسیستم طبیعی و سالم مطابق با منظره جنگلی شما استفاده می شود. انواع مختلفی از انواع ماهیان متداول وجود دارد که می توانید به تانک اضافه نمایید:

·         تترا پنگوئن

·         تترا نئون

·         تترا کلمبیا

·         کوریدوراس برنزی

·         تترا دم قرمز

·         شارک سیاه دم قرمز

چالش های سبک جنگلی: در مناظر سبک جنگلی روزانه با چالش حفظ پارامترهای آب مواجه هستید. علاوه بر این، تنوع و حجم زیادی از گیاهان که در تانک زندگی می نمایند، نیاز به نظارت مستمر بر روی مخلوط سطوح اکسیژن و دی اکسید کربن دارد. علاوه بر این نیاز به سیستم فیلتراسیون قوی و کودهای مایع دارید. در مقایسه با سبک های دیگر مناظر سبک جنگلی نیاز به نگهداری کمتری دارد، تا از نظر بصری نیز طبیعی تر و بکر باشد. با این حال، این امر نیز به نوبه خود چالش دیگری برای طراح است، زیرا نگهداری سبک جنگلی معمولاً وقت گیر است.

 

 

 

 

جمع بندی: مناظر سبک جنگلی منحصر به فرد، طبیعی، بکر و زیبا هستند. تنوع در زمینه طراحی یکی از معضلات بزرگ در سبک های دیگر است که این مشکل در سبک جنگلی به واسطه تنوع در نحوه چیدمان و ایجاد جنگل مرتفع شده است. توام شدن این مزیت با نگهداری راحت تر سبک جنگلی این سبک را به عنوان موقعیتی عالی برای طراحان به منظور خلق یک منظره طبیعی، زیبا و بدیع بدل ساخته است. انتقال منظره بی قاعده جنگل به محدوده یک آکواریوم به نوبه خود چالش برانگیز است. به طور کل این سبک دست طراح را برای لذت بردن از طراحی آزاد باز می گذارد.

 

 

 

 


سبک هلندی:

در دنیای اکوسیستم های خلق مناظر زیرآبی سبک های هلندی و طبیعی بیشترین سبک هایی هستند که توسط طراحان بکار گرفته می شوند. قدیمی ترین سبک نیز سبک هلندی است (1930) که تمرکز اصلی در این سبک بر روی رشد و چیدمان گیاهان آبزی است. بکارگیری تعداد بی شماری از گیاهان آبزی در این سبک این امکان را فراهم می سازد تا کنتراست با استفاده از رنگ بندی های گوناگون و همچنین الگوهای مختلف برای طراح مهیا گردد. در این سبک طراح باید چیدمان خود را بر اساس تجسم طرح نهایی در ذهن خود پس از رشد کامل گیاهان پی ریزی نماید و از چگونگی تراکم و نحوه پرورش گیاهان به خوبی آگاه باشد. علاوه بر این طراح باید به نحوه انتخاب انواع گیاهان، سلامت گیاه و چارچوب کلی طرح نیز تسلط داشته باشد.

 

 

 

 

اجزاء اصلی سبک هلندی: در این سبک گیاهان آبزی شما در طرح، نقش نقطه کانونی را برایتان بازی می کنند. در نتیجه برای طراح این امر حیاتی است که چگونه گیاهان را کاشته، ترکیب و سازماندهی نماید تا چیدمان نهایی متعادل و چشم نواز باشد. بر خلاف اکثر سبک ها به خصوص سبک طبیعی، سبک هلندی طراحی نشده تا منظره خاص یا اکوسیستم معینی را برای ما تداعی نمایید. لذا رعایت مواردی که در خصوص طبیعی جلوه نمودن بیان شده در این سبک نیازی به اجرا آن نیست و حتی تقارن نیز گاهاً توسط طراح بکار گرفته می شود. نشانه اصلی این سبک به سبب ذهنی بودن آن پیچیدگی در پیش بینی طرح نهایی و پرورش سیستم گیاهی به نحوی است که طرح ذهنی اولیه شما را تداعی نماید.

 

 

 

 

چارچوب و اصول طراحی: ایجاد تعادل بین تراکم گیاهی، تنوع، رنگ بندی و در نهایت سادگی برای ایجاد آکواریوم سبک هلندی ضروری است. محوطه بندی در بکارگیری گیاهان آبزی شیوه معمول بین طراحان سبک هلندی است، این شیوه موجب القاء حس عمق می شود. با ایجاد سطوح و مناطق از گونه های معین گیاه منظره طرح به شکل موثری سازماندهی شده و کنتراست زیباتری ایجاد می نماید. بیش از 70% آکواریوم را باید در سبک هلندی با گونه های مختلف گیاه کاری نمود. با این حال به اصل سادگی در این سبک دقت نظر داشته باشید، استفاده افسارگسیخته از رنگ ها و گونه ها نیز گاهاً بیننده را دل زده می نماید. بکارگیری قانون نسبت طلایی برای یافتن تنها یک نقطه کانونی (در این سبک فقط یک نقطه کانونی) بهترین اقدام برای حفظ تراکم، مینیمالیسم و سازمان دهی در طرح منظره بر اساس این نقطه مشخص است. نهایتاً در هنگام کشت رنگ بندی، کنتراست و همچنین فضاها باید مد نظر قرار گیرند. کنتراست بین اشیاء از نقطه نظر زیبایی ضروری است و باقی گذاشتن فضا برای ایجاد سازماندهی بین گیاهان لازم است.

 

 

 

 

گیاهان و ماهیان پیشنهادی: به عنوان یک قانون کلی به ازاء هر 30 سانتی متر 3 گونه گیاه در طرح کار نمایید. این معیار برای کنتراست، رنگ بندی و تنوع گیاهی در سبک هلندی لازم است. بیشترین گونه گیاهانی که در این سبک بکار می روند شامل:

·         لوبلیا کاردینالیز یا باکوپا کارولینیا گیاهان حلق آویز کوتاه برای ایجاد حس عمق در طرح

·         هیگروفیلا کاریمبوسا یا لیمونفیلا آکواتیکا با سرعت رشد ساقه بالا به عنوان افزایش زیبایی بصری

·         کریپتوکورین (کریپتون) گونه های با سرعت رشد بالا برای پس زمینه طرح و گونه های کوتاه برای پیش زمینه

·         آلترنانترا رینکی، آمانیا، روتالا، لودویژیا یا نیلوفر تایگر گونه هاي بزرگ و رنگي به عنوان نقاط اصلي كنتراست در طرح هلندي

·         خزه جاوا (جاوا موس) عموماً برای ایجاد کنتراست (تضاد رنگ) و به عنوان نقاط کانونی در میان دیگر گونه های گیاهی برای پوشاندن فواصل مسیرها

·         پوگوستمون هلفری یا پوگوستمون اریکتوس، گیاهانی که جدیداً در طرح هلندی مورد استقبال قرار گرفته اند،

ماهی در سبک هلندی به شکل محدود (با مضایقه) قابل استفاده است. پیشنهاد تیم سرزمین سبز ماهیانی مانند تترا کنگو و خانواده آنجل ها است، که با سبک هلندی تطابق خوبی ایجاد می کنند.

 

 

 

 

چالش های سبک هلندی: مناظر سبک هلندی به واسطه تنوع، کنتراست و سازمان یافتگی در طرح شناخته می شوند. هر گیاه در سبک هلندی برای ایجاد یک لایه رنگی متناسب با نقطه کانونی بدون هیچگونه هارداسکیپ و برای منظور خاصی استفاده می شود. به همین علت چالش اصلی در خصوص این سبک داشتن دانش کافی برای تصویرسازی ذهنی طرح نهایی با توجه به نحوه چیدمان گیاهان است. علاوه بر این تجهیزات پایش، حفظ سیکل گیاهان آبزی به همراه کوددهی روزانه و هرس گیاهان برای حفظ محیط سالم ضروری است.

 

 

 

 

جمع بندی: مناظر سبک هلندی به واسطه استفاده از گیاهان بسیار متنوع شناخته می شود ولی وجه تمایز آن از دیگر سبک ها استفاده از حیطه بندی و فضاها است. پیش زمینه و پس زمینه نقش بسیار مهمی در برقراری تعادل بین ایجاد نقطه کانونی و کنتراست بین هریک از اجزاء شما دارد. کلید موفقیت برای طراحان این سبک قابلیت تجسم طرح نهایی در ذهن شان است. تجسم سازی در ابتدا دشوار است ولی پرورش و مراقبت درست موجب خلق منظره ای طبیعی و چشم نواز می شود.

 


سبک طبیعی:

سبک طبیعی یکی از معروف ترین سبک های طراحی مناظر و چشم اندازهای زیرآبی در میان طراحان این نوع اکوسیستم ها است. این سبک اولین بار توسط تاکاشی آمانو معرفی شد که هسته آن در واقع بسیار مشابه با تکنیک های باغبانی ژاپنی است. هدف اولیه در زمان ساخت یک اکوسیستم منظره زیرآبی در این سبک شبیه سازی یک چشم انداز طبیعی موجود در محیط اطراف در داخل تانک تا حد ممکن است. دامنه این سبک از دامنه کوهستان تا چوب های مغروق در رودخانه ادامه دارد و پتانسیل تمام نشدنی از اصالت و زیبایی را در خود جا داده است. استفاده از قانون نسبت های طلایی در کل طراحی یک منظره ضروری است و این فرصت برای طراح مهیاست تا بازه بزرگی از گیاهان و هارداسکیپ ها را به کار ببرد.

 

 

 

 

اجزاء اصلی سبک طبیعی: استفاده از نسبت های طلایی برای پیاده سازی طرح تنها با استفاده از یک نقطه کانونی در کل آکواریوم در این سبک اجباری است. در طراحی سبک طبیعی معمولاً این نقطه کانونی با استفاده از سنگ ها و یا گیاهان با تضاد رنگ به شکلی که نظر مخاطب را به خود جلب نماید، استفاده می شود. با استفاده از نسبت طلایی، طراح قادر به ایجاد نمایش متناسب از یک محیط طبیعی است؛ این موضوع کلیدی برای فضای کلی طراحی است، زیرا منظره دقیقاً به همان شکلی که در طبیعت است، نشان داده می شود. اگر ناهم راستایی یا عدم تعادل در اندازه بین اشیاء وجود داشته باشد، احتمال دارد که منظره زیر آبی ظاهری غیر طبیعی و تحریف شده داشته باشد، در نتیجه کل تمرکز طرح از بین می رود.

 

 

 

 

چارچوب و اصول طراحی: در این سبک سه شکل معین در طراحی کلی آکواریوم مناظر طبیعی بکار گرفته می شود. استفاده از قانون نسبت های طلایی برای تعیین شکل و چارچوب کلی طرح شامل خطوط راهنمایی برای طراحان این سبک است که باید از آن پیروی کنند. این راهنماها طراح را قادر می سازند تا نقطه کانونی را به شکل صحیح با استفاده از هارد اسکیپ و گیاه تعیین نمایند.

طرح مقعر: با بکارگیری طرح مقعر در آکواریوم نقطه کانونی پایین در دسترس شما قرار می گیرد. در ادامه و با رشد گیاهان این نقطه کانونی در تضاد با گیاهان بلند در کناره ها که با شیب ملایمی به سمت مرکز منتهی می شوند، شکل U مانند را در نمای کلی برای تان به وجود می آورد. طرح معقر برای نشان دادن چیدمان طبیعی مانند دره ها، جاده ها یا تپه ها مفید است و باعث االقاء حس عمق در آکواریوم می شود.

 

 

 

 

طرح محدب: در طرح محدب اغلب از سنگ ها، چوب ها، گیاهان و یا دیگر قطعات برجسته و خیره کننده در مرکز طرح استفاده می شود تا ارتفاع بخش مرکزی افزایش یابد. در بخش های خارجی آکواریوم، عمدتاً گیاهان کوچک تر کار می شود که دائماً هرس شده و یا با شیب دهی به سمت لایه بستر در دیواره های کناری آکواریوم، ارتفاع کم می شود. عموماً در اکثر موارد افراد چیدمان طبیعی جزیره و یا کوه را با استفاده از طرح محدب در آکواریوم طرح طبیعی پیاده سازی می نمایند.

 

 

 

 

 

طرح مثلث: قطعه مرکزی برجسته در این چیدمان در یک سمت آکواریوم قرار می گیرد که با دور شدن از این قطعه مرکزی به تدریج ارتفاع کم شده تا به سطح بستر در سمت مقابل برسد، که این امر طرح مثلث را شکل می دهد. معمولاً ترکیبی از سنگ، چوب و خزه به عنوان پایه اصلی در این طرح قرار می گیرند. کاشت گیاه به شکل متراکم در قسمت مرکزی به طرح کلی آکواریوم وزن و جرم بیشتری می دهد. طراحان اکوسیستم های آبی با استفاده از این چیدمان اغلب صخره های منظره گرمسیری و یا سواحل رودخانه را بازآفرینی می کنند.

 

 

 

 

گیاهان و ماهیان پیشنهادی: گیاهان و ماهیان اجزاء حیاتی در منظره های سبک طبیعی هستند. در این سبک گیاهان ساقه دار، (مانند خزه ریکسیا، چمن مویی و گلاسو، اکینودورس تنلوس و استروژن ریپنس) اغلب به سبب سرعت رشد زیاد استفاده می شوند چون به سرعت و با تراکم بالا رشد نموده که این خواص برای ایجاد تفکیک ارتفاع در آکواریوم ضروری است. علاوه بر این گیاهان سرخسی و خزه ها نیز معمولاً با تنه های چوبی و هارد اسکیپ سنگ و خانواده کریپتوکورین (کریپتون) در قسمت های سایه تانک استفاده می شوند. به صورت کلی ماهی باید به شکل هوشمندانه و به نحوی انتخاب شود که نحوه ارائه آکواریوم به مخاطب را به خطر نیندازد (به عنوان نمونه تتراها). علاوه بر این، مرسوم است که ماهی ها با شرایط طبیعی آکواریوم به نمایش گذاشته شوند. از گونه های بزرگ که قادر به درآوردن ریشه های گیاهان و یا تخریب هارداسکیپ هستند، اجتناب نمایید.

 

 

 

چالش های سبک طبیعی: تنوع بین گونه ها و عناصر متعدد در آکواریوم سبک طبیعت سبب بروز چالش های مربوط به نگهداری می شود. بستر با کیفیت خوب، تغذیه گیاهان با مواد مغذی و نظارت بر میزان دی اکسید کربن برای حفظ آکواریوم سبک طبیعت الزامی است. علاوه بر این در هر 3 نوع طرح بیان شده برای طراحی در قسمت قبل برای حفظ شکل و نگهداری منظره سبک طبیعی هرس کردن امری الزامی است. تنوع مهارت طراح و نیاز به تعادل بین معیارهای متعدد باعث می شود که نگهداری این سبک دشوار باشد.

 

 

 

 

جمع بندی: به طور کلی مناظر سبک طبیعت، نمایش زیبا و موزون از یک منظره طبیعی است. بکارگیری بسیاری از مفاهیم طراحی بنیادی مختلف مانند نسبت طلایی و چارچوب کلی طرح، به طراح خطوط راهنمای واضحی برای شروع کار می دهد. با این حال، پیاده سازی و مدیریت این سبک نیاز به مهارت پویا و مرکب برای حفظ سلامت آکواریوم دارد.

 


سبک تایوانی:

سبک تایوانی در میان جامعه طراحان اکوسیستم های آبی از محبوبیت بالایی برخوردار است، با این حال در سال های اخیر کشش به سمت این سبک تا اندازه ای کاهش یافته است. طراحان در سبک تایوانی از شیب پلکانی، ایجاد عمق و گیاهان پرپشت استفاده می کنند و مجسمه های کوچک را برای ایجاد حس زندگی طرح در تانک قرار می دهند. سبک تایوانی گرایش به تلفیق سادگی سبک ایگوامی و سازمان دهی سبک هلندی داشته و هدف نهایی در این سبک ایجاد منظره زیرآبی زنده و شاداب است.

 

 

 

 

اجزاء اصلی سبک تایوانی: همانطور که اشاره شده سبک تایوانی برگرفته از سبک هلندی و ایگوامی است. از سبک هلندی مواردی که در این سبک بکار گرفته می شود استفاده از شیب پلکانی و محوطه بندی برای ایجاد سازماندهی بین اشیاء است. در نتیجه استفاده از تعداد زیادی از گیاهان آبزی در این سبک متداول است، اگرچه تراکم این گیاهان نسبت به سبک هلندی کمتر است. از طرف دیگر در سبک تایوانی انواع چیدمان هارداسکیپ (خصوصاً سنگ) و شیب پلکانی بستر نیز در طول طراحی استفاده می شود. در حالی که هیچ سیستم تعریف شده ای از معماری سنگ مشابه سبک ایگوامی وجود ندارد، تاکید بر سادگی و طبیعت موضوع کلیدی در سبک تایوانی است. به منظور شخصیت بخشی به اکو سیستم آبی سبک تایوانی اغلب مجسمه یا اشیاء بی جان در پس زمینه یا پیش زمینه طرح کار می شود. استفاده از این مجسمه ها و تندیس ها، به طراح این اجازه را می دهد تا تصویر ذهنی خود را از طریق محیطی جدید به مخاطب خود ارائه نماید.

چارچوب و اصول طراحی: در سبک تایوانی مشاهده تندیس شناگران، غواصان، بقایای کشتی ها و گنجیه های مغروق متداول است. اضافه نمودن چنین تندیس هایی برداشت واقع گرایانه از تخیل طراح اکوسیستم آبی برای مخاطب ایجاد می کند. استفاده از سبک های کاملاً مختلف ویژگی قطعی و منحصر به فرد سبک تایوانی است. افزودن لایه های ترکیبی با استفاده از هارد اسکیپ و شیب پلکانی توسط طراح، می تواند تفسیر واقع بینانه ای از صحنه آبی ایجاد نماید. در نتیجه طراحان در این سبک با فراغ بال و آزادی بیشتر می توانند چشم انداز مد نظر خود را ایجاد نمایند. بکارگیری ترکیبی از المان هایی نظیر گیاهان متراکم، حس عمق، چیدمان سنگ ها و لمس زندگی از طریق تندیس ها، به طراح اکوسیستم آبی این فرصت می دهد تا تخیل خود را به سطحی بالاتر افزایش دهد.

 

 

 

 

گیاهان و ماهیان پیشنهادی: زیبایی سبک تایوانی در این نهفته است که طراح یک منظره آبی واقع بینانه و منحصر به فرد ایجاد کند. در نتیجه، آزادی انتخاب در هنگام ایجاد اکوسیستم سبک تایوانی فراوان است. هنگام انتخاب گیاهان و ماهیان، مهم ترین موضوعی که باید در ذهن داشته باشید تصویری از یک صحنه واقعی است. لذا از میان گیاهان زیر می توانید ترکیب مورد نظرتان را انتخاب کنید:

·         لوبلیا کاردینالیز یا باکوپا کارولینیا گیاهان حلق آویز کوتاه برای ایجاد حس عمق در طرح

·         هیگروفیلا کاریمبوسا یا لیمونفیلا آکواتیکا برای ایجاد نمای گیاهی خیره کننده در طول طراحی

·         گونه کریپتوکورین (کریپتون) گیاهان زمین کوچک برای ایجاد دید طبیعی تر

ترکیبی از این گیاهان در کنار انتخاب اشیاء هارداسکیپ بی جان، این امکان را فراهم می سازد که یک نمایش واقع گرایانه از چشم انداز آبی ایجاد نمود.

از لحاظ تئوری، اضافه نمودن ماهی باید چارچوب کلی طرح را تکمیل کند. این امر به معنی ایجاد یکنواختی در چشم انداز زیرآبی مد نظر است. استفاده از ماهیان گروهی و ماهیان فردگرا، بی نظمی و هرج و مرج را در نگاه کلی ایجاد می کند. توصیه می شود که طراح از مجموعه واقع گرایانه از گونه هایی که از لحاظ بصری با محیط بومی خود هماهنگ می شوند، در طرح خود استفاده نماید.

 

 

 

 

چالش های سبک تایوانی: چالش اصلی در سبک تایوانی آزادی انتخاب برای طراح است. از آنجا که هدف نهایی در این سبک ایجاد نسخه ی واقعی از یک چشم انداز است، طراح با مجموعه ای از تصمیمات دشوار روبرو می شود. ترکیب از سبک های هلندی و ایگوامی فرصتی عالی برای بروز خلاقیت را ایجاد می نماید، اما از آن سو تلاش برای ایجاد چشم اندازی منحصر به فرد و واقع گرایانه، زمینه شکست را نیز فراهم می کند. علاوه بر این، پویایی اضافه نمودن تندیس های مصنوعی و سایر عناصر محتوایی مانند قایق غرق شده نیز بازخوردهای نامتعارفی را در تعادل چشم انداز مد نظر طراح ایجاد می کند.

 

 

 

 

جمع بندی: به طور کلی شاهد کاهش محبوبیت سبک تایوانی در سال های اخیر هستیم که دلیل آن برگفته از این موضوع است که سبک تایوانی در برابر همتایان خود در سبک های هلندی و ایوگوامی مشخصات منحصر به فردی که به شکل دقیق این سبک را تعریف کند، نیستیم. در حالی که سبک تایوانی فضای بسیار زیادی برای بیان خلاقیت فراهم می کند، ولی از آن سو افزودن عناصر زندگی مصنوعی (تندیس ها و دیگر اجسام بی جان) به تنهایی به اندازه سبک هلندی و سایر سبک ها کفایت کننده نیست.